[Behzad]: ‘But I love her still. I still think of her.’

[Naipaul]: ‘How often do you think of her? Every day? Once a week?’

[Behzad]: ‘I think of her when my mind is clear. There are many things now. but I think of her.’

مهم نیست که ما همیشه زودتر چیزها را می‌بینیم و می‌گوییم.

مهم شاید این باشد که بعضی‌ها با زور، اصرار به درک چیزهایی دارند که ذاتاً از فهم‌شان خارج است. در آخر هم به خاطر همه نفهمیدن‌هایشان ما را به قلدری محکوم می‌کنند. ما که تنها گناهمان دیدن و گفتن حقیقت است.

از همه مهم‌تر شاید این باشد که ما به احمق‌ها اجازه دادیم صاحب نظر شوند و یک روز خودمان را احمق قلمداد کنند.

همین

در آغاز خلاء بود

…

..

.

در آخر هم…

نخود نخود… هر که رود تو قبر خود

ما ز پایینیم، تا آخر پایین تر هم میرویم

ما عادت کرده‌ایم…
ما عادت می‌کنیم…
ما احمق‌ها فقط بلدیم عادت کنیم…
تازه آخرش معلوم میشه اونم درست حسابی بلد نشدیم

هر کس هر چه می‌خواهد بگوید
من اما هنوز بر این عقیده‌ام که بـدذاتـی صفتی‌ست شدیداً ذاتـی
و نـه اکتسابی

سنگ بزرگ همیشه نشانه نزدن نیست….

بعضی وقت‌ها نشانه محکم‌تر زدن،

و بیشتر وقت‌ها نشان خود‌زنی‌ست

حتی…

من و آدمهای اینجا
کارمان از آدم خوبه بودن گذشته است

آدم بدها که وجدانشان را با دروغ می‌خواباندند
و خودشان هم داستان‌هایشان باورشان می‌شد

ما فهمیده بودیم برای خوب شدن
باید اول با کرختی حقیقت روبرو شویـم

.

همه می‌دانند،

ما بیشتر آدم خره‌ی حکایت بوده‌ایم…
و
همیشه کار خرها سخت تر است

.

Afterward:

Hold me, wrap me up
Unfold me
I am small
and needy
Warm me up
And breathe me…..

SIA

.

وَ مَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شرًّا یَرَهُ

.