این همه ستاره داری!
اما…
این همه نور را چه سود؟
ستاره‌های درخشان تو
مدت‌هاست که دیگر خاصیت ستاره بودن‌شان را از دست داده‌اند!
شاید آنها هم مثل تو یک گم گشته داشتند
که آخر خودش را هم گم کرد !؟!

ستاره من… اما
تا ابد
چون نمازم
بی رنگ و کشف نشده باقی می‌ماند!

هیچ چیز و هیچکس دیگر در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند .
برهنگی، بیماری عصر ماست ، و من پیرمردم و شاید که حرفهای خنده دار می‌زنم .

اما به گمان من، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست می‌داری .
بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد . مال دوران پوشیدگی. نترس، این ده سال ترا پیر تر نخواهد کرد…..

“از نامه چارلی چاپلین به دخترش جرالدین”