کاش می‌شد
تمام شعرها را نوشت.
مثل اینکه
تو مرا نامرئی دوست داری
و من
در هیچ آغوشی اینقدر پررنگ نبوده‌ام!

راه بازگشتن نیست

در انتهای این راه

مردی با بیلش برایم

گور می‌کند

کاش این تشنج ها کار دستم نداده بود٬
و بیست و پنج سالگی…
هرگز برای تراژدی - از نوع عاشقانه اش- دیر نبود!

ما بدهکاریم
به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند
معذرت می خواهم چندم مرداد است؟
و نگفتیم
چونکه مرداد
گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

“حسین پناهی”