عادت که خوب نیست.یکنواختی میاره.ولی بلد بودن نمی خواد.

ایشاالله پیر که بشی ننه، دیگه عادت نمی شی .(ببخشید بی ادبی شد!)

اووو مای گاد ، تو هنوز میتنویسی ؟!!!!!
منو یادته اصلا ؟ نه ؟

اعتراف میکنم من تا حالا یه ادمین رو از این فاصله ندیده بودم ، اجازه بدین دستتون رو ببوسم . :d
خبرا که دست شماست ، من میخواستم وبلاگ پرشین بلاگ رو ببندم ، چون الان دیگه اونجا نیستم ، تو نظرات چشمم به نظر چند نفر افتاد ، گفتم بیام یه حال و احوالی تازه کنیم ، این نوستالوژی وبلاگ نویسی قدیم تذاشت آخر ما وبلاگ رو ببندیم . شما چه خبر ، بیا وبلاگ جدیدمون ، سایتمون ، ایمیلمون ( این آخری رو برای جور شدن نوشته گفتم )

خاطره

درون پنجره چرک است، از غُبار خاطره ها

به هر طرف که چشم مینگرد،
رنگ، رنگ ِ خشک و خمود ، که روی صفحه نشسته
خُود آی ِ زمان را، در مسجدی سنگی به نجوا ست ، موازن
در کوچه های فریاد با قنودی بسته به شمشیر

درون پنجره چرک است، چرک به حرف

غُبار گرفته نَفَس را درون ِ سینه به حبس
و من نشسته به یاد،
لمیده سخت به سکوی خانه، کنار حیاط

دامون

١٧ / دی / ١٣٨٨

نوشته شما با کمال سادگی، پر است از اقتباس( ایده) و آدم را یاد خیلی چیزها می اندازه، مخصوصاً به یاد کِشتهء خودش.
زنده باشید، دامون